မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ........
ကၽြန္ေတာ္တို႔ mmspyshop.com က စာေပခ်စ္ ပရိတ္သတ္မ်ားအား
အမ်ိဳးသမီး သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္အေၾကာင္း မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါမယ္။
 |
| သူရမခ်စ္ပို အုတ္ဂူ |
မခ်စ္ပိုသည္ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေပသည္။
သူ႔အသက္ (၂၀) အရြယ္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တြင္ BE တပ္ထဲ ၀င္သြားေသာ
ေမာင္ျဖစ္သူအား
ရွာေဖြရန္ ထား၀ယ္မွ ျပင္ဦးလြင္သုိ႔ တစ္ဦးတည္း ထြက္ခြါလာခဲ့ၿပီး ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕တြင္
BE တပ္မွ တပ္ၾကပ္ေမာင္လွႏွင့္ အေၾကာင္းပါခဲ့ၿပီး တပ္မေတာ္၏ မိသားစု၀င္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။
၁၉၄၉ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၂၁ ရက္ေန႔တြင္ KNDO တပ္ဖြဲ႔မ်ားသည္ ေမၿမိဳ႕ (ယခုျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕)
အား အလစ္အငိုက္ စီးနင္းသိမ္းပိုက္ လိုက္ေလသည္။
ထိုအခ်ိန္က ေမၿမိဳ႕႔တြင္ ဗုိလ္မွဴ းထင္ေပၚႏွင့္ ဗုိလ္ႀကီးဘျဖဴ ဦးစီးေသာ BE တပ္မွ တပ္ခဲြမ်ားသည္ ရရာလက္နက္ ခဲယမ္းမ်ား သိမ္းဆည္းကာ လား႐ႈိးဘက္သို႕ ဆုတ္ခြာသြားခဲ့ၾကသည္။ ထုိသုိ႔ ဆုတ္ခြာသြားေသာ တပ္မ်ားသည္လား႐ႈိးတြင္ ျပန္လည္စုဖြဲ႔ကာ ေမၿမိဳ႕သို႔ ျပန္လည္ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကေလသည္။
ထိုအခ်ိန္က ေမၿမိဳ႕႔တြင္ ဗုိလ္မွဴ းထင္ေပၚႏွင့္ ဗုိလ္ႀကီးဘျဖဴ ဦးစီးေသာ BE တပ္မွ တပ္ခဲြမ်ားသည္ ရရာလက္နက္ ခဲယမ္းမ်ား သိမ္းဆည္းကာ လား႐ႈိးဘက္သို႕ ဆုတ္ခြာသြားခဲ့ၾကသည္။ ထုိသုိ႔ ဆုတ္ခြာသြားေသာ တပ္မ်ားသည္လား႐ႈိးတြင္ ျပန္လည္စုဖြဲ႔ကာ ေမၿမိဳ႕သို႔ ျပန္လည္ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကေလသည္။
ေမၿမိဳ႕ ေရခ်မ္းအိုးရြာဘက္တြင္
တိမ္းေရွာင္ေနၾကေသာ BE တပ္မွ အရာရွိ စစ္သည္မ်ားႏွင့္ အျခားတပ္ ေပါင္းစုံမွ တပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားလည္း
BE တပ္တြင္ လာေရာက္ပူးေပါင္းခဲ့ၾကေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္.... တပ္ေပါင္းစု အင္အားျဖင့္ ေဖေဖၚ၀ါရီလ
၂၄ ရက္ေန႔တြင္ ျပန္လည္တိုက္ခိုက္ခဲ့ရာ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕ကို
ျပန္လည္ရရွိခဲ့ေလသည္။ အင္ဂ်င္နီယာတပ္မွ ဦးေဆာင္ကာ ေမၿမိဳ႕ကို ျပန္လည္တိုက္ခိုက္ခဲ့ေသာ
ထို ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၂၄) ရက္ေန႔အား BE တပ္ဖဲြ႔ေခၚ အင္ဂ်င္နီယာတပ္ဖြဲ႔ေန႔ အျဖစ္ ဂုဏ္ျပဳ
မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ေလသည္။
ထုိသုိ႔... ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၂၄ ရက္တြင္ စခန္းမ်ား ရရွိၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း
ၿမိဳ႕တြင္းတုိက္ပဲြမ်ား ဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနဆဲျဖစ္ၿပီး တစ္ဘက္ႏွင့္ တစ္ဘက္ ေျခကုတ္စခန္းမ်ားကို
အားျပဳကာ အဖြဲ႕ငယ္မ်ား ေစလႊတ္၍ အျပန္အလွန္ သတင္းေထာက္လွမ္း တုိက္ခုိက္ေနၾကသည္။ ၿမိဳ႕ေပၚတြင္လည္း
ေလ့က်င့္မႈ မရွိေသာ အရပ္သားမ်ားသည္ပင္ ရရာလက္နက္စြဲကိုင္ၿပီး တပ္ႏွင့္ ပူးေပါင္း တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကသည္။
သတင္းေထာက္လွမ္းမႈ အေရးႀကီးခ်ိန္တြင္ ရန္သူသည္ ေယာက္်ားမွန္သမွ် ေတြ႕သည္ႏွင့္ ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ျခင္းမ်ား
ျပဳလုပ္ရာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသာ ႏြားေက်ာင္းျခင္း ေစ်းေရာင္းျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္နိုင္ၾကသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားထဲမွ မိမိသေဘာ အေလ်ာက္ ရန္သူ႕သတင္းေထာက္လွမ္းရန္ တစ္ဦး
ထြက္လာေလသည္ ထိုသူကား မခ်စ္ပို ပင္ျဖစ္ေပသည္။ မခ်စ္ပို၏ ေယာက္်ားျဖစ္သူ တပ္ၾကပ္လွေမာင္
အပါအ၀င္ အင္ဂ်င္နီယာတပ္ဖြဲ႔မ်ားသည္ ေလ့က်င့္ေရးတပ္ကုန္းတြင္ ရင္ဆိုင္ထားစဥ္ တစ္ဘက္ႏွင့္တစ္ဘက္
အဖြဲ႕ငယ္မ်ားျဖင့္ အျပန္အလွန္ ပစ္ခတ္ၾကရာမွ တပ္ၾကပ္ လွေမာင္အား ေသနတ္မွန္ကာ ဒဏ္ရာရရွိခဲ့ေလသည္။
မခ်စ္ပုိသည္ ဓါးတုိတစ္လက္ႏွင့္ လက္ပစ္ဗံုးတုိ႔ ယူေဆာင္ၿပီး ခေမာက္ေဆာင္းကာ၊ တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၊
လြယ္အိတ္တစ္လံုးတုိ႔ျဖင့္ ႏြားေက်ာင္းသမ ပံုသ႑ာန္ျဖင့္ DKDO တပ္မ်ား တပ္စြဲထားေသာ ေမၿမိဳ႕
ေလ့က်င့္ေရး တပ္ကုန္း၊ ေဆးတပ္ကုန္းမ်ားဘက္သို႔ နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ ၀င္ေရာက္ကာ ရန္သူ၏
လက္နက္ႀကီးမ်ား ထားရွိရာေနရာ၊ ကြပ္ကဲေရး႐ံုးတည္ေနရာႏွင့္ အျခားေထာက္လွမ္းေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို
လုပ္ေဆာင္ခဲ့ေလသည္။ ရန္သူသည္ ႏြားတစ္အုပ္ႏွင့္ မခ်စ္ပုိအား ႏြားေက်ာင္းေနသည္ဟုသာ ထင္ေနခဲ့ေလသည္။
မခ်စ္ပိုသည္ ႏြားေက်ာင္းရင္းျဖင့္ ရန္သူလက္နက္ႀကီး ပစ္ကူေနရာမ်ား၊ စက္ေသနတ္ႀကီးမ်ား
ခ်ထားသည့္ေနရာမ်ားအား တပ္ဖဲြ႔ထံသတင္းျပန္လည္ပုိ႔ေပးႏုိင္ခဲ့ေလသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ရန္သူအဖြဲ႔ငယ္
သုံးေလးဦးခန္႔ျဖင့္ ဆံုေတြ႔စဥ္ အခြင့္သာပါက လက္ပစ္ဗုံးျဖင့္ တုိက္ခိုက္လာခဲ့ရာ ရန္သူတပ္ဖဲြ႔မ်ား
အေတာ္ပင္အထိနာခဲ့ေလသည္။ စစ္ဆင္ေရးတြင္ က်င္လည္လာေသာ မခ်စ္ပုိသည္ လက္ရွိလုပ္ေဆာင္ခ်က္အား
အားမလုိအားမရျဖစ္ကာ ထမီအစားေဘာင္းဘီ၀တ္လုိေၾကာင္း ေနရာတုိင္း သံုးမရေသာ လက္ပစ္ဗံုးအစား
ေသနတ္တတ္ဆင္ေပးရန္ႏွင့္ ေန႔ခင္းဘက္တြင္ ေထာက္လွမ္းရရွိခဲ့ေသာ ေနရာမ်ားအား ညဘက္တြင္
တပ္ဖဲြ႔ႏွင့္အတူ လုိက္ပါတုိက္ခုိက္လုိေၾကာင္း တင္ျပခဲ့ေလသည္။ မခ်စ္ပို၏ တင္ျပခ်က္အား
ဗိုလ္ႀကီးဘျဖဴမွ သေဘာတူကာ ရုိင္ဖယ္ျဖင့္ အဆင္မေျပႏုိင္သျဖင့္ မခ်စ္ပုိအား ေျခာက္လုံးျပဴး
ထုတ္ေပးလိုက္သည္။ မခ်စ္ပုိသည္ ေန႔ခင္းဘက္တြင္ သတင္းေထာက္လွမ္း၍ ညဘက္တြင္ ညတိုက္ပြဲမ်ား
ဆက္လက္ ဆင္ႏႊဲၾကေလသည္။ တစ္ခ်ိန္တြင္ မခ်စ္ပိုသည္ ရန္သူကို ေရွ႕တက္ လံုးေထြး တိုက္ခိုက္ရင္းမွ
ဗိုက္ကို ေသနတ္မွန္ခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ မာန္တင္းလွ်က္ ဒဏ္ရာကို အ၀တ္ႏွင့္စည္းၿပီး ဆက္လက္တိုက္ခိုက္ခဲ့သည္။
ရရွိသည့္ဒဏ္ရာကို တိုက္ပြဲေအာင္မွ ျပန္လည္ကုသခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္က ေခတ္အေျခအေနအရ လွ်ပ္စစ္မီးႏွင့္
ေအာက္လင္းမီး မရွိျခင္းေၾကာင့္ မခ်စ္ပို၏ ဒဏ္ရာကို ဖေယာင္းတိုင္မီးျဖင့္ပင္ ခြဲစိတ္ကုသေပးခဲ့ေၾကာင္း
ဒဏ္ရာအား ၁၅ ခ်က္ခန္႔ ခ်ဳပ္ခဲ့ရသည္ဟု သိရသည္။ မခ်စ္ပို ေဆးကုသေနစဥ္ ကာလတြင္ ေမၿမိဳ႕မွ
BE တပ္မ်ားအား မႏၱေလးရွိ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္မွ ဆင့္ေခၚျခင္း ခံရသျဖင့္
ဆုတ္ခြာသြားၾကေသာေၾကာင့္ တပ္ဖဲြ႔၀င္မ်ား၏ ဇနီးႏွင့္ သားသမီးမ်ားကို ၾကည့္႐ႈ ေစာင့္ေရွာက္ထားႏိုင္ျခင္း
မရွိေတာ့သျဖင့္ မိသားစု၀င္မ်ားမွာ ဟိုသည္ ပုန္းေအာင္း၍ ေနခဲ့ၾကရရွာသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္
KNDO ေခါင္းေဆာင္ ေစာဘစံသည္ သတင္းရရွိၿပီး မခ်စ္ပိုပုန္းေအာင္းေနေသာ ေနရာသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ကာ
မခ်စ္ပိုအား ဖမ္းဆီးခဲ့ေလသည္။ မခ်စ္ပိုသည္ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္းျခင္းမရွိပဲ ဓါးေျမႇာင္တိုတစ္ေခ်ာင္းကို
၀ွက္ကာ ယူသြားခဲ့သည္။ မခ်စ္ပိုသည္ အံသြားအပို (အံပြား)ပါသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ထုိအခ်ိန္က
မခ်စ္ပုိတြင္ အံပြါးရွိျခင္းေၾကာင့္ ဓား၊ ေသနတ္ၿပီးကာ သူမကိုယ္တိုင္သာမက ေနာက္ကလိုက္ပါၾကသူမ်ားသည္လည္း
က်ည္ဆန္ထိမွန္ျခင္းမရွိဟု ယံုၾကည္ေနၾကသည္။ မခ်စ္ပို ကို ဖမ္းမိသည္ႏွင့္ သူမ၏ အံသြားမ်ားကို
ဓားျဖင့္ကလန္႔ထုတ္ၾကေလသည္။ “ နင္တို႕ငါ့ အံသြားပဲႏႈတ္လို႔ ရမယ္ တပ္မေတာ္အေပၚထားတဲ့
ငါ့သစၥာေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ႏႈတ္လို႕မရဘူး “ ဟုေျပာၿပီး မခ်စ္ပိုသည္ ၀ွက္ယူလာေသာ ဓါးတိုျဖင့္ကလန္႔ေနသူ
ႏွစ္ဦးအားထိုးသတ္ရာ ႏွစ္ဦးစလံုး ေနရာတြင္ပင္ ပြဲခ်င္းၿပီး ေသေလသည္။ မခ်စ္ပုိ၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေၾကာင့္
ေစာဘစံသည္ မခံရပ္ႏိုင္ျဖစ္ကား ေသနတ္ဆြဲ၍ မခ်စ္ပုိအား တရစပ္ပစ္ခတ္ေလရာ မခ်စ္ပုိမွာလဲက်သြားေလေတာ့သည္။
မခ်စ္ပိုသည္ဒဏ္ရာ ျပင္းထန္စြာ ရေနေသာ္လည္း အတန္ၾကာသည္အထိ ေသဆံုးျခင္း မရွိသျဖင့္ အသက္ျပင္းသည္ဟု
ေျပာစမွတ္ျပဳၾကေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ေစာဘစံသည္ မခ်စ္ပို၏ အေလာင္းအား ေရတြင္းထဲသို႕ ပစ္ခ်လုိက္ေလသည္။
အေပၚမွ အုတ္ခဲက်ိဳးမ်ား၊ ပန္းအိုးကြဲမ်ား ပစ္ခ်ထားလုိက္ေလသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ အမ်ိဳးသမီး
သူရဲေကာင္း မခ်စ္ပိုသည္ (၈.၄.၄၉) ရက္ေန႔၊ အသက္ (၄၂) ႏွစ္ အရြယ္တြင္ နိုင္ငံေတာ္ႏွင့္
တပ္မေတာ္အတြက္ သူမအသက္ကိုေပးအပ္ခဲ့ေလေတာ့သည္။
၁၆.၄.၄၉ ရက္ေန႔တြင္ ေျမာက္ပုိင္းတုိင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္မွ မႏၱေလး - ေမၿမိဳ႕ကားလမ္းအား စစ္ေဆးရန္ ေရာက္ရွိလာေသာ ဗိုလ္မွဴးၾကင္ႏွင့္ စစ္သည္မ်ားသည္ မခ်စ္ပို က်ဆံုးခဲ့ေသာ ေရတြင္းအတြင္းမွ သူမအေလာင္းကို ဆယ္ယူကာ စစ္အခမ္းနားျဖင့္ ေကာင္းမြန္စြာ သၿဂိဳလ္ခဲ့ၿပီး သူမက်ဆံုးခဲ့ရာ ေရတြင္းအား ငံု၍အုတ္ဂူျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္...... အသက္ကုိ ပဓာန မထားပဲ...... သူရသတၱိ ေျပာင္ေျမာက္စြာျဖင့္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ ရဲ့၀ံ့စြန္႔စားစြာ တုိက္ပဲြ၀င္ခဲ့ေသာ ``မခ်စ္ပုိ´´အား ၁၉၅၀ျပည့္ႏွစ္၊ လြတ္လပ္ေရးေန႔တြင္ ႏုိင္ငံေတာ္ အစုိးရမွ`` သူရ ´´ဘဲြ႔တံဆိပ္အား ခ်ီးျမင့္ေပးအပ္ခဲ့ေလသည္။
ထိုသူရဘြဲ႔တံဆိပ္သည္
ျမန္မာ့နိုင္ငံအမ်ိဳးသမီးအားလံုးတြင္ တစ္ဦးတည္းေသာ ေပးအပ္ခဲ့သည့္ ဘြဲ႕တံဆိပ္ျဖင့္ယေန
့ထက္တိုင္ မွတ္တမ္း၀င္ခဲ့ေလသည္။
မခ်စ္ပို၏
အုတ္ဂူျဖဴျဖဴေလးသည္ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕ထံုးဘိုရပ္တြင္ ယေန႔ထက္တိုင္ တည္ရွိေနပါသည္။ မသိနားမလည္ၾကသူ
အခ်ိဳ႕က အုတ္ဂူသခ်ၤ ိဳင္း မွာ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေနသျဖင့္ ေရႊ႕ပစ္သင့္သည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆ ေနၾကပါသည္။
`` သူရ မခ်စ္ပို ´´ ၏ အုတ္ဂူသည္ သင္းခ်ၤ
ိဳင္း မဟုတ္ပါ။ ေမၿမိဳ႔ (ျပင္ဦးလြင္) ကို ခ်စ္ေသာ၊ ေမၿမိဳ႕ တိုက္ပြဲတြင္ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးမ်ား၏
စိတ္ဓါတ္ကုိ ျပဆုိေနေသာ.... ဂုဏ္ေရာင္ကုိ ထြန္းလင္းေစေသာ စံအိမ္ေလး တစ္ခုသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
အမိေျမရဲ႕သူရဲေကာင္းေတြ သမိုင္းမွာ မခ်စ္ပိုဟာ အသံမဲ့စြာ ပါ၀င္ေန ေပလိမ့္အံုးမည္။ သူမရရွိခဲ့ေသာ
သူရဘြဲ႕သည္ တပ္မေတာ္သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကေသာ တပ္မေတာ္သားမ်ားစြာ၏
ေနာက္ကမိသားစုေတြ၏ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာကို ကိုယ္စားျပဳေန ေပလိမ့္အံုးမည္………။
သူရဲေကာင္းတို ့၏၀ိညဥ္သည္ ေကာင္းကင္ယံတြင္
ထာ၀ရ တည္တံနိုင္ၾကပါေစ ။
